W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej konieczne było dostosowanie wielu przepisów do przepisów unijnych. Jedną z regulacji unijnych, związaną z promowaniem rozwiązań oszczędnych energetycznie jest dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z 16 grudnia 2002 roku. Zapisy te dotyczą efektywności energetycznej budynków, a w tym konieczności posiadania świadectwa charakterystyki energetycznej (tzw. świadectwo energetyczne).

Certyfikat energetyczny (potoczna nazwa na świadectwo energetyczne) do polskiego ustawodawstwa wprowadzone zostało 1 stycznia 2009 roku. Od tego czasu każdy budynek (z wyjątkami określonymi w ustawie Prawo budowlane. Świadectwo to ważne jest przez okres dziesięciu lat od daty wydania, wykonywane jest przez certyfikatora energetycznego, który spełnia określone prawnie warunki.

Regulacje dotyczą wszystkich budynków, które oddawane są do użytkowania lub podlegają zbyciu, czy też wynajmowi. Należą do nich między innymi budynki użyteczności publicznej, których powierzchnia przekracza 1000m2 (np. dworzec, lotnisko, supermarket), mieszkania, budynku po wykonanej modernizacji, w wyniku której zmieniona została charakterystyka cieplna budynku. Co więcej, świadectwo energetyczne wymagane jest dla lokali w budynkach, które stanowią samodzielną całość techniczno-użytkową (np. lokale wynajmowane w kamienicach).

Jednak świadectwo charakterystyki energetycznej nie musi być wykonywane dla kilku wyjątków. Nie jest konieczne dla budynków, które posiadają status zabytku, są miejscami kultu religijnego, użytkowane przez okres maksymalnie dwóch lat lub czterech miesięcy w roku (ustawa Prawo budowlane), niezamieszkałe (służące gospodarce rolnej), a także wolno stojące lub o określonej powierzchni maksymalnej (ustawa Prawo budowlane). Wyjątek dotyczy również tzw. loftów.

naznaczone przez: audyt energetyczny, świadectwo, świadectwo charakterystyki energetycznej, świadectwo energetyczne